تیم تراکتور سازی و ظهور قطب سوم فوتبال ایران
(گویا/۱۲۲)
تیم تراکتور سازی تبریز پس از سالها دوری از سطح اول فوتبال ایران امسال این فرصت را داشت که در مقابل تیم های نامدار کشور خودی نشان دهد، این تیم با بهره گیری از هواداران پر شمار خود اکثر مهمانان خود را در ورزشگاه یادگار امام به زانو در آورد و همه تیم های مدعی قهرمانی را در تبریز متوقف کرد.
آخرین بازی این تیم اما در مقابل پر طرفدارترین تیم ایران یعنی پرسپولیس برگزار شد، تیمی که بعد از حضور علی دایی تا حدودی احیا شده ونتایج قابل قبولی کسب کرده که آخرین نمونه اش شکست صبای قم و راهیابی به فینال جام حذفی بود.
پرسپولیس در حالی پای به تبریز می گذاشت که حضور کریم باقری به عنوان کاپیتان و علی دایی به عنوان مربی تیم، جذابیت های بازی این دو تیم سرخ پوش پرطرفدار کشور را دو چندان کرده بود و کاملا قابل پیش بینی بود که بازی این دو تیم زیبایی ها و حواشی بسیار زیادی را به دنبال خواهد داشت. استادیوم یادگار تقریبا از ساعت یک بعد از ظهر روز برگزاری مسابقه(جمعه،27/1/88) مملو از هواداران تراکتور سازی شده بود، با اینکه پله های ما بین صندلی های استادیوم نیز پر بود از تماشاگران، ولی باز هم این خیل عظیم طرفداران تراکتور بود که از هر منفذی که به رویشان باز می شد برای ورود به استادیوم استفاده می کردند. بنا به آمار ارائه شده از سوی منابع رسمی بیش از صد هزار نفر این بازی را از نزدیک تماشا کردند. این بازی با قضاوت نوید مظفری زاده و با گلهای فرهاد خيرخواه (تراکتور) و هادی نوروزی(پرسپولیس) با تساوی یک بر یک به پایان رسید. از نکات بسیار جالب این بازی که از سوی عادل فردوسی پور در برنامه نود سانسور شد، می توان به استقبال بی نظیر هواداران تراکتور از کریم باقری و علی دایی اشاره کرد که به شدت از سوی هواداران تراکتور مورد تشویق قرار گرفتند. کریم باقری قبل شروع بازی و برای ادای احترام به مردم آذربایجان دور افتخاری در استادیوم زد و به شدت مورد تشویق قرار گرفت. علی دایی نیز بارها به سوی جایگاه تماشاگران آمده و از هواداران تراکتور تجلیل کرد و با اینکه این نوع استقبال از تیم رقیب در هیچ کجای ایران سابقه نداشته و ندارد، اما در برنامه نود شبکه سه هیچ کدام از این صحنه ها به روی آنتن نرفت.
همان طور که بارها و بارها گفته شده؛ حضور تیم تراکتور در لیگ برتر ایران پویایی و جذابیت خاصی به لیگ برترفوتبال ایران هدیه کرده است. در حالی که همواره هواداران فوتبال در ایران بین دو تیم پرسپولیس و استقلال تقسیم می شدند و سایر تیم های شهرستانی حتی در شهر خود نیز در مقابل این دو تیم پایتخت حکم مهمان را داشتنند به یک باره وبا حضور تراکتورسازی در لیگ برتر، این قاعده به هم ریخت. حضور بیش از پنجاه هزار نفری هواداران تیم تراکتور در مقابل دو تیم پایتخت آن هم در استادیوم آزادی نمای همیشگی این استادیوم را که همواره با حضور طرفداران پرسپولیس و استقلال شکل می گرفت را به هم ریخت و تولد قطب سوم فوتبال ایران را نوید داد. شکستن رکورد میزان حضور تماشاگران فوتبال در لیگ های مختلف آسیا و لیگ برتر ایران تنها مدیون حضور تراکتور در سطح اول فوتبال ایران است.
و اما با این همه و در میان تمام این همهمه ها و سر و صداهای مرسوم فوتبالی چند نکته اساسی وجود دارد که نباید از کنار آنها به سادگی گذشت.
اینجانب در نوشته ای تحت عنوان«نسبت ما با تراکتور» نکته نظرات خود پیرامون این تیم فوتبال و برخی افعال و اظهار نظر های ناثوابی که در فضای احساسی حاصل از حضور مردم آذربایجان در حمایت از این تیم، رخ می دهد، بیان کرده ام که در وبلاگ شخصی ام در دسترس است.و حال یادآوری نکات دیگری را خالی از لطف نمی دانم.
برای همگان روشن است که تراکتور سازی یک باشگاه ورزشی است که تحت مدیریت کارخانه تراکتور سازی ایران اداره می شود. تیم فوتبال این کارخانه تنها یک تیم ورزشی است که به دلیل حضورش در تبریز، بیشتر جوانان این خطه مجاب به هواداری از آن شده اند. اما متاسفانه چه بر روی سکوهای استادیوم یادگار تبریز و چه در سطح جامعه و برخی رسانه های گروهی سخنانی گفته و اقداماتی روی می دهد که به هیچ عنوان ربطی به ورزش و فوتبال و تراکتور و شادابی و تخلیه انرژی جوانان و غیره ندارد. جالب تر اینکه به گونه ای کاملا واضح از کنار تمام این اقدامات مشکوک به سادگی عبور می شود، آوردن پرچم یک کشور دیگر به استادیوم یادگار امام تبریز چه معنایی دارد. سر دادن شعارهای تفرقه افکن از سوی عده ای در استادیوم که در جو احساسی حاکم بر اینگونه محیط ها به شعار غالب هواداران بدل می شود چه پیامی در پی دارد. بزرگ کردن یک تیم فوتبال تا حد هم شان نشان دادن آن با نام آذربایجان حاصل غفلت چه کسانی است. تیم تراکتور یکی از تیم های ریشه دار فوتبال ایران است و بهتر است در حد همان تیم فوتبال باقی بماند چرا که روح ورزش جز این نیست، حیف است که با برخی ندانم کاری ها و اقدامات ناپخته برخی این پتانسیل عظیم در مسیر نادرست تلف شود.